O powołaniu kapłańskim, można powiedzieć, że jest to zawsze osobiste i szczególnego rodzaju zaprzyjaźnienie się z Chrystusem. Św. Jan Paweł II, napisał, że kapłaństwo to „dar i tajemnica”. Św. Jan Maria Vianney, który był wzorem gorliwości kapłańskiej, podkreślił że „Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego”. A więc kapłaństwo to MIŁOŚĆ! Serce kapłana to serce, które kocha...
Założycielka Żywego Różańca, bł. Paulina Jaricot: „ Co do mnie, o modlitwie różańcowej mogłabym powiedzieć, że wszystkie dobra przyszły do mnie przez różaniec… Przez różaniec zrozumiałam, że upokorzenie serca i modlitwa oparte na ufności pokładanej w zasługach Syna Bożego, to jedyne sposoby, żeby w jakiejś duszy zaprowadzić królestwo pokoju.
Powinniśmy pamiętać, że człowiek nie został stworzony dla przemysłu i produkcji. Nie dla konta i konsumpcji. Zostałeś stworzony, by być „Człowiekiem” dla światła i radości; aby się śmiać i by śpiewać, by żyć w miłości, by uszczęśliwiać ludzi obok siebie. Zostaliśmy stworzeni na obraz Boga, który jest Miłością.
Maryja jako Matka i Królowa Polski na trwałe wpisana jest w historię i dzieje naszej Ojczyzny. Jej macierzyńska miłość i królewska moc, od wieków przenika historię Polski, i tak jest aż do dzisiaj. Maryja jako Matka i Królowa jest z nami każdego dnia! To Ona, jak śpiewamy w jednej z pieśni, jest Matką „która wszystko rozumie, która sercem ogarnia każdego z nas… To Ona dobro zobaczyć w nas umie”.
Podstawowym zadaniem chrześcijan jest głoszenie Chrystusowej Ewangelii przez nauczanie i świadectwo życia. Do Apostołów Jezus powie: „Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody… Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem”. Reguła św. Franciszka z Asyżu rozpoczyna się od słów: „… życie Braci Mniejszych jest takie: zachowywać świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa”. A do wszystkich, bez wyjątku, swoich uczniów Jezus powie: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem”.
Nadal przeżywamy radość płynącą z Oktawy Wielkanocy związaną z wielkim cudem jakim było zmartwychwstanie Chrystusa, po Jego śmierci na Krzyżu i złożeniu do grobu. Mimo upływu 2000 lat, jako ludzie wierzący, zawsze z wielkim wzruszeniem, czytamy w okresie Oktawy Wielkanocy te fragmenty Ewangelii, które mówią o wydarzeniach, świadectwach i spotkaniach ze zmartwychwstałem Jezusem.
"Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z Wami, zanim będę cierpiał" - tak Jezus, powitał swoich uczniów i tak wita też nas. On gorąco pragnie spożyć tę Paschę z nami, bo to jest ten dzień, kiedy Jezus zebrał tych, których do końca umiłował. I nas tutaj zebrało pragnienie Chrystusa. Rozważmy tę tajemnicę, którą przygotował dla nas.
Zmartwychwstały Jezus nieustannie żyje wśród nas! Mocą Ducha Świętego przychodzi do nas żywy pod postacią chleba i wina! Uwierzmy mocno, że Zmartwychwstały Jezus prawdziwie żyje w Eucharystii, że On bardzo nas kocha i zawsze chce być z nami!
Św.. Urszula Ledóchowska w swoim Testamencie napisała: „Często odprawiajcie rozmyślanie o Męce Pańskiej, uczcie się od Jezusa Ukrzyżowanego, jak kochać Boga, jak kochać ludzi, jak być pokornymi, posłusznymi i umartwionymi, jak poświęcać się dla innych, jak pracować dla chwały Bożej, dla zbawienia świata”.
Warto uczyć się od św. Józefa, by odpowiedzi na rozwiązanie życiowych problemów szukać właśnie u Boga. Warto na modlitwie rozmawiać z Bogiem o swoich troskach i życiowych problemach Warto sięgać po Pismo święte, by w nim szukać Bożej mądrości i Bożych rozwiązań. Wyrazicielami Bożych planów i Bożych życiowych rozwiązań mogą też być nasi bliźni, przez których Pan Bóg do nas przemawia.
Strona 2 z 5

We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.
W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.
Czytaj dalej na temat historii klasztoru
1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.
2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.
3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.
