SŁOWO DELEGATA KEP DS. DUSZPASTERSTWA NAUCZYCIELI
NA DZIEŃ EDUKACJI NARODOWEJ – 14 PAŹDZIERNIKA 2026

Drodzy Nauczyciele i Wychowawcy,

Dzień Nauczyciela kieruje nasze serca i myśli ku wszystkim, którzy realizują jedną z najważniejszych misji jaką jest wychowanie. Z wdzięcznością, troską i najlepszymi życzeniami myślimy o nauczycielach i wychowawcach, o każdej polskiej szkole i placówce wychowawczej. W tym roku to święto obchodzimy w szczególnych okolicznościach. Z wielkim zaniepokojeniem i smutkiem przeżywamy bolesne wydarzenia, do których doszło w szkołach w Ostrołęce, Leszczydole-Nowinach i innych miejscach. Wielką modlitwą i współczuciem ogarniamy wszystkie osoby bezpośrednio dotknięte tymi tragediami: zmarłą pracownicę szkoły, jej najbliższą rodzinę, zranionych i chorych nauczycieli oraz uczniów, a także wszystkich nauczycieli, pracowników, uczniów, rodziców i lokalne społeczności. Modlimy się też za młodych ludzi, którzy dokonali tych czynów. Wiemy wszyscy, że stajemy wobec tajemnicy ludzkiego cierpienia i zagubienia, dlatego  powinniśmy „rozbroić się” z wszelkich osądów, widząc jak często agresja młodych ludzi jest tak naprawdę ich krzykiem o bliskość, miłość i zauważenie.

Te smutne okoliczności nie mogą prowadzić do formułowania krzywdzących, uogólnionych opinii na temat nauczycieli i innych osób pracujących w polskich szkołach. Tym bardziej teraz wypada nam zauważyć, jak ważna jest ich rola, jak bardzo potrzebujemy pedagogów z powołania, jak potrzebują oni naszego wsparcia i współdziałania. Najbardziej chyba wszyscy potrzebujemy odpowiedzialnego i poważnego podejścia do kwestii edukacji. Edukacja nie może polegać na eksperymentach, doraźnych rozwiązaniach, czy łatwych propozycjach, które czynią polską szkołę coraz mniej wydolną wychowawczo i kształceniowo. Jak za czasów Komisji Edukacji Narodowej i dziś Polska potrzebuje poważnego, mądrego i opartego na najbardziej fundamentalnych wartościach systemu edukacji.

Papież Leon XIV w ślad za papieżem Franciszkiem, wzywa świat do Globalnego Paktu Wychowawczego. Wydaje się, że i nam, Polakom, pilnie potrzeba polskiego przymierza wychowawczego. „Nikt nie wychowuje samodzielnie – pisze Leon XIV – Wspólnota wychowawcza to «my», w którym nauczyciel, uczeń, rodzina, personel administracyjny i obsługujący, duszpasterze i społeczeństwo obywatelskie spotykają się, aby tworzyć życie” (Leon XIV, List apostolski Kreślić nowe mapy nadziei). W młodym pokoleniu, jak w lustrze, odbijają się problemy nas – dorosłych. Nie rozwiążą ich jedynie patrole w szkołach ani kolejne ustawy, regulacje i instrukcje. Uczniowie potrzebują zintegrowanego, a nie rozbitego i skłóconego środowiska wychowawczego i społecznego. Pilnie potrzebują stabilnej i harmonijnej rodziny, zainteresowanej nie tylko dobrobytem dzieci, ale ich właściwym i integralnym rozwojem. Bardzo potrzebują spójnej i sensownej propozycji wychowawczej, w której najwyższą wartością i pięknem jest życie, godność osoby ludzkiej, małżeństwo i rodzina.

W imieniu wspólnoty Kościoła katolickiego i duszpasterstwa nauczycieli zapewniam o naszej wdzięczności wobec każdego z Was, o nieustannej modlitwie w Waszych intencjach i wspólnej trosce o wychowanie dzieci i młodzieży. Wam i Waszym rodzinom życzymy pokoju w sercach, nieustającej nadziei, poczucia bezpieczeństwa i przekonania, że jesteście ważni i potrzebni Bogu i Ojczyźnie!

Z modlitwą i błogosławieństwem

+ Andrzej Przybylski
Arcybiskup Metropolita Katowicki
Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Nauczycieli

Katowice, 14 października 2026 roku

400 lat franciszkanów

565 lat franciszkanów

we Wschowie

We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.

W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.

 

Czytaj dalej na temat historii klasztoru

 

 

800 lat zakonu

1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.

2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.

3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.

800 lat zakonu