Jacek Kierok to znany śląski piosenkarz, gitarzysta i akordeonista, na scenie od 1991 roku. Pochodzi z Piekar Śląskich, uczył się w szkole muzycznej w Bytomiu. Występuje solo lub w duecie wykonując popularne szlagiery i piosenki religijne. Obecnie tworzy duet z Jolantą, z którą oficjalnie występuje od kilku lat. Wcześniej występował solo.

Z muzyką związany od dzieciństwa – wychowywał się w muzykalnej rodzinie (szczególnie duże uzdolnienia muzyczne przejawiał ojciec). Uczęszczał do Państwowej Szkoły Muzycznej w Bytomiu, gdzie uczył się wokalistyki, przygotowując się do Państwowego Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”, jak też ogniska muzycznego (gra na akordeonie).

Piosenki Jacka Kieroka utrzymane są w stylistyce szlagierowej oraz tanecznej, jak też muzyki greckiej oraz bałkańskiej.  
Tworząc płyty Jacek Kierok współpracuje z wieloma innymi artystami śląskiej sceny muzycznej.

Piosenki Jacka Kieroka pojawiają się w regionalnych radiach i telewizjach, jak też telewizji TVS. Utwory wokalisty często pojawiają się w telewizyjnych oraz radiowych koncertach życzeń.
Wokalista koncertuje w kraju oraz poza granicami (Niemcy, Austria, Czechy, Słowacja).

Do największych przebojów artysty należą m.in.: Życie to wielka podróż, Tulipany z Amsterdamu, Dziś jest Oktoberfest, Dalmatynka, W aksamitnych płatkach róży, Babciu, dziadku dziękujemy, Małe serduszko z czekolady, Niech nastanie piękny czas, Podaruj mi jedną gwiazdę, Powtarzaj mi co dnia oraz wiele wiele innych…

Koncert Jacka Kieroka z zespołem w niedzielę 6 września o 16.15 w ogrodzie naszego wschowskiego franciszkańskiego klasztoru, w ramach Pikniku Rodzinnego, z okazji V Rocznicy Koronacji Obrazu Matki Bożej Wschowskiej Pani Pocieszenia.

Zapraszają Bracia Mniejsi Franciszkanie ze Wschowy

400 lat franciszkanów

565 lat franciszkanów

we Wschowie

We Wschowie początki fundacji franciszkańskiej sięgają roku 1457, kiedy to mieszczanie i magistrat królewskiego miasta Wschowy, ofiarowali bernardynom teren pod budowę kościoła i klasztoru. W 1462 r. z ofiar mieszczan i okolicznej szlachty zbudowano kościół i klasztor pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu i św. Bernardyna ze Sieny. Klasztor początkowo należał do prowincji czesko-austriackiej.

W roku 1467 wszedł w skład nowo powstałej polskiej prowincji obserwantów. W latach 1456 – 1558, klasztor pomyślnie się rozwijał, a zakonnicy prowadzili bez większych przeszkód swoją działalność duszpasterską.

 

Czytaj dalej na temat historii klasztoru

 

 

800 lat zakonu

1W 1209 roku św. Franciszek z Asyżu założył nowy zakon w Kościele. Siebie i swoich towarzyszy nazywał braćmi mniejszymi (łac. fratres minores) - chciał przez to podkreślić, że ich życie ma polegać nie na wywyższaniu się, ale na świadomym wyborze małości (łac. minoritas), uniżoności.

2Do takiej postawy zachęcał Chrystus w Ewangelii, a Franciszek nakazał w regule praktykować życie w ubóstwie i uniżeniu. Pierwszych zakonników nazywano Pokutnikami z Asyżu, dopiero później przyjęła się nazwa franciszkanie (od imienia św. Franciszka). Do XV wieku istniał jeden zakon franciszkański.

3W wyniku uwarunkowań na tle kulturowym, historycznym, geograficznym oraz na skutek różnic w praktycznym stosowaniu reguły, w XV i XVI w. wyłoniły się istniejące do dzisiaj trzy niezależne zakony franciszkańskie: Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych, Zakon Braci Mniejszych i Zakon Braci Mniejszych Kapucynów.

800 lat zakonu